Het Tiger Fund: Het verhaal achter ‘s wereld beste Hedgefund?

Het Tiger Fund

Wat deed ‘s wereld beste Hedgefund anders dan anderen?

beste-hedgefund-geheim-succesformule-beleggen

Het Tiger Management Fund wordt door vele gezien als het meest succesvolle hedgefund dat ooit heeft bestaan. Ruim 15 jaar lang behaalde het fonds (ieder jaar!) een gemiddeld rendement van 31%.

Zet dat even in perspectief: Als je aan het begin van 1980 ongeveer 10.000 euro in het Tigerfonds had belegt dan was dit in 1994 gegroeid naar 570.000 euro (!).

Geen enkel fonds deed het beter dan het Tiger fonds . Het Tiger Fund was jarenlang de ongekroonde koning van Wall Street. Julian Robertson (die de scepter zwaaide bij Tiger) was voor even de “Wizard of Wallstreet”.

Totdat het hele fonds in 1994 ineens in mekaar klapte.

King of the Jungle

Om precies te achterhalen waarom het lange tijd zo goed ging en wat er in dat bewuste jaar in 1994 precies fout ging is lastig te achterhalen. Hedgefunds zijn over het algemeen vaak angstvallig stil over de gebruikte beleggingstechnieken. Niet in de eerste plaats om kopieergedrag te voorkomen.

Toch hebben we in de archieven van internet over het Tiger Fund een mooi artikel weten op te duiken.

Het artikel (van Businessweek) baseert zich voornamelijk op het verhaal van een associate van het Tiger Fund (Yaghoubi) en geeft een goed beeld weer van het rijlen en zijlen onder de vlag van het Tiger Fund.

Wat meteen opvalt is de manier waarop het Tiger fonds werd gerund. Uiteraard werden (hoe kan het ook anders) de beste analisten uit de branche aangetrokken. Belangrijker is echter dat dit miljardenbedrijf achter de schermen in feite een one-man-show was: Julian Robertson gaf zijn veto over elk idee en belegging. Dit is heel anders als bij andere (grote) hedgefondsen waar juist veel meer mensen beslissingsbevoegdheid hebben.

Nog belangrijker is echter de manier waarop het Tiger fonds aandelen selecteerde.  Hier werd namelijk ongebruikelijk veel aandacht en research aan besteed. Uit het artikel:

Stock picking at the Tiger Fund was different. It started with a smart idea, grounded on exhaustive research, followed by a big bet. When Robertson is convinced that he is right, a former Tiger executive notes, “Julian bets the farm.

Vooral de term “exhaustive research” is belangrijk. Dit was namelijk een monnikenwerk van jewelste. Als het Tigerfonds een branche onderzocht werd hier ongebruikelijk diepgaand onderzoek naar gedaan: ze schreven zich in bij 50 verschillende magazines, gingen de winkels langs, praten met mensen van vakbladen en spraken veel consumenten over de nieuwe trends. In 1 enkel idee ging vaak maanden werk zitten. Uit het artikel:

Yaghoubi discovered Canstar while still at Columbia. She came up with the idea not by a hot tip or by reading about it in a brokerage-house report–but by dogged research. She started by putting together a list of every public sporting-goods company. She talked to trade-magazine editors, store owners–anyone who knew anything about sporting goods. “I kept asking, `What’s the next big trend?’ They told me it would be roller hockey.” Yaghoubi then immersed herself in the roller-hockey world, even “interviewing kids in Central Park.” She soon found Canstar, which makes skates. The company boasted a healthy balance sheet and lots of insider buying.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat het juist deze ideeën waren waarmee het Tiger fonds 15 jaar lang veel geld verdiende.

Wat ging er mis?

Dit ging jarenlang goed totdat er iets veranderde. Vanaf 1994 ging het rendement van het Tiger fonds ineens bergafwaarts.

Dit lag niet zozeer aan het onderzoek of de ideeën. De ideeën die 15 jaar lang voor waanzinnige rendementen zorgde waren nog steeds kwalitatief goed. Echter waren er simpelweg steeds meer goede nieuwe ideeën nodig om een goed rendement te blijven behalen. Uit het artikel:

Recommendation after recommendation went on to perform handsomely. But soon, something started to happen. Robertson liked Yaghoubi’s picks, but more often than not he wouldn’t act on them. Tiger simply couldn’t amass a big enough position in them to make much of a difference in the huge portfolio. Robertson won’t even look at a stock unless he can take a $125 million long position or a $50 million to $70 million short position.

Uiteindelijk was dit de trigger die ervoor zorgde dat het Tiger fonds de das om deed.

Een aantal jaar later sloot het fonds zijn deuren.

Antilopen

Aan de oppervlakte laat het Tiger fonds de “rise and fall” van beste Hedgefund in de wereld zien. Kijk je echter een stap verder dan zie je waarom het fonds zoveel beter was dan anderen.

Stel jezelf maar eens de vraag: welke professional/particulier neemt maandenlang de tijd om een aandeel/industrie full-time te analyseren met de hoop 1 enkel goed idee te vinden? Welke belegger ken jij die letterlijk de straat opgaat om het verhaal achter een bedrijf of industrie te leren kennen?

Belangrijker nog: Hoeveel goed onderzoek wordt er vandaag de dag nog door beleggers uitgevoerd? Hoeveel tijd gaat er zitten om een belegging goed uit te zoeken? Verklaart dit een gedeelte van het verschil in performance?

De strategie die het Tiger fonds hanteerde is niet heel moeilijk te kopiëren. Toch verwacht ik niet dat veel beleggers zich weinig van de lessen van het Tiger fonds gaan aantrekken. De hoeveelheid tijd en energie die hierin gaat zitten is enorm. Daarbij zijn we niet allemaal even goede analisten.

Op zich is dit natuurlijk prima. In de jungle van de beleggingsmarkt moeten er naast tijgers, ook antilopen zijn.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

twelve − 9 =

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>